Η μουσική ανάμεσα στα πιάτα

Ένα πρόγραμμα με γνώριμα ονόματα

Το εστιατόριο και ο διοργανωτής αναφέρουν τα ίδια τέσσερα έργα: τρεις όπερες και μία σερενάτα. Συγκαταλέγονται στα πιο πολυπαιγμένα έργα του Μότσαρτ, γι' αυτό και το πρόγραμμα ταιριάζει σε ένα δείπνο. Δεν χρειάζεται να τα γνωρίζετε. Ο διοργανωτής δεν δημοσιεύει σειρά εκτέλεσης, οπότε κάντε κράτηση με γνώμονα τη ροή της βραδιάς: δείπνο και μουσική εναλλάξ, με τα πιο γνωστά κομμάτια του Μότσαρτ ως υλικό.

Ο Γάμος του Φίγκαρο

Ιταλική κωμική όπερα σε τέσσερις πράξεις, που πρωτοπαρουσιάστηκε την 1η Μαΐου 1786 στο Burgtheater της Βιέννης. Ο Lorenzo Da Ponte έγραψε το λιμπρέτο βασισμένος στην κωμωδία σκηνής του Beaumarchais το 1784. Είναι μια κωμωδία υπηρετών και των εργοδοτών τους, και οι άριες και τα ντουέτα της είναι αρκετά σύντομα ώστε να χωρούν ανάμεσα στα πιάτα. Το άρθρο της Wikipedia αναφέρει ότι το έργο ήταν η βάση του λιμπρέτου και ότι η όπερα είναι όπερα μπούφα, μια κωμική φόρμα.

Ντον Τζοβάννι

Ο Ντον Τζοβάννι έκανε την πρώτη του παράσταση στις 29 Οκτωβρίου 1787 στην Πράγα, στο θέατρο που σήμερα είναι το Estates Theatre, με άλλο λιμπρέτο του Ντα Πόντε, στα ιταλικά. Η Wikipedia το χαρακτηρίζει dramma giocoso, ένα μείγμα κωμωδίας, μελοδράματος και υπερφυσικών στοιχείων, αν και ο ίδιος ο Μότσαρτ το κατέταξε ως opera buffa. Σε ένα δείπνο με συναυλία ακούτε μεμονωμένες άριες και ντουέτα από αυτό παρά την υπόθεση, οπότε μια σύνοψη της ιστορίας σε μία γραμμή είναι όλη η προετοιμασία που χρειάζεστε.

Ο Μαγικός Αυλός

Ο Μαγικός Αυλός είναι ένα Singspiel στα γερμανικά, με ομιλούμενους διαλόγους ανάμεσα στα τραγούδια, σε λιμπρέτο του Emanuel Schikaneder. Το Freihaus-Theater auf der Wieden της Βιέννης φιλοξένησε την πρώτη παράσταση στις 30 Σεπτεμβρίου 1791, με τον Mozart να διευθύνει. Είναι η μόνη όπερα του προγράμματος που τραγουδιέται στα γερμανικά, τη γλώσσα της πόλης όπου πραγματοποιείται το δείπνο. Το άρθρο της Wikipedia περιγράφει το Singspiel ως μια δημοφιλή φόρμα που περιλάμβανε τόσο τραγούδι όσο και ομιλούμενους διαλόγους.

Μια Μικρή Νυχτερινή Μουσική

Η σερενάτα, με αριθμό καταλόγου K. 525, ολοκληρώθηκε στη Βιέννη στις 10 Αυγούστου 1787. Είναι γραμμένη για δύο βιολιά, βιόλα, βιολοντσέλο και κοντραμπάσο. Όπως σημειώνει η Wikipedia, κανείς δεν γνωρίζει γιατί τη συνέθεσε ή αν παίχτηκε ποτέ όσο ζούσε. Σώζονται τέσσερα μέρη, αν και ο κατάλογος του ίδιου του Μότσαρτ αναφέρει πέντε, και το χαμένο πιστεύεται ότι έχει χαθεί οριστικά.

Ιταλικά, γερμανικά και έγχορδα

Τα τρία έργα χρησιμοποιούν δύο γλώσσες και μία οργανική σύνθεση. Οι «Γάμοι του Φίγκαρο» και ο «Ντον Τζοβάνι» είναι στα ιταλικά, ο «Μαγικός Αυλός» στα γερμανικά, ενώ η σερενάτα δεν έχει καθόλου λόγια. Οι τραγουδιστές στη συναυλία-δείπνο είναι λυρικοί καλλιτέχνες και οι μουσικοί ένα ενόργανο σύνολο με ιστορικά κοστούμια. Αν διαβάσετε μια σύντομη περίληψη της υπόθεσης κάθε όπερας το προηγούμενο βράδυ, οι άριες θα αποκτήσουν αμέσως νόημα, σε όποια γλώσσα κι αν τραγουδιούνται.

Πώς να ακούσετε στο τραπέζι

Διαβάστε μια σύνοψη μιας γραμμής για κάθε όπερα πριν πάτε και θα παρακολουθήσετε τις άριες αμέσως. Οι τραγουδιστές και το Amadeus Consort Salzburg εμφανίζονται με κοστούμια εποχής ανάμεσα στα πιάτα, οπότε δεν υπάρχει παύση για να διαβάσετε πρόγραμμα. Αν θέλετε τις χρονολογίες πίσω από τη μουσική, ο οδηγός για τον Μότσαρτ και το Σάλτσμπουργκ τις παραθέτει με σειρά.

Διαβάστε στη συνέχεια: Ο Μότσαρτ και το Σάλτσμπουργκ σε έξι ραντεβού